joomla visitor

Home Foto-Avonturen 06. Ooievaars in Delftse Hout

Fotovrienden,

Afgelopen week maar weer eens de groene laarzen, m'n oude bruine ribbroek en camouflagejack aangetrokken, op naar de weilanden met camera en goede zin.

Dit keer ben ik laat in de middag naar een gebied gegaan dat pal achter de IKEA Delft ligt, het Delftse Hout. Een grote recreatieplas met veel weidegrond en voor Randstadbegrippen een heel groot stiltegebied. Nou ja .... voor een ex-boertje ut 't Oooostn valt dat allemaal nog wel mee hoor.  Bovendien hoor je de auto's razen over de A13. Die rijden daar op zo'n 300 meter afstand als een gek naar huis dus om nou te spreken over stil... nou nee. Maar goed, het is een mooi groot groen gebied waar je met gemak ooievaars kunt tegenkomen, dat was ook mijn bedoeling. Dus de paden op, de lanen in.

En ik had de auto nog geen 10 seconden verlaten en ik keek een uitgestrekte groene wei in en wie zat daar lekker te klepperen. Inderdaad .... familie Ooievaar. Prachtig gezicht zo in het groen, hier en daar een gele paardenbloem, da's weer eens wat anders dan een huismus of een pimpelmeesje. Maar het was wel een eind weg, te ver voor een mooie foto dus moest ik ze rustig benaderen. Dat deed ik dus ook, langs een rietkraag .... volstrekt onzichtbaar met mijn outfit .... dacht ik, mooi niet dus want ik kwam op een meter of 50 en toen vloog mams al weg ..... een paar krijsen zoals vrouwen dat kunnen (niet boos worden hahaha) en weg was ze. Maar haar kroost zat nog lekker op de grond en dan zinde moeders natuurlijk niet dus kwam ze met een grote bocht terug en vloog laag over. Beide jongelingen hadden het begrepen en na een klein aanloopje vlogen ze beiden weg. Het leuke is dat mams een feloranje snavel heeft, de beide jonkies nog een zwarte. Wist ik ook niet, zo leer je nog eens wat :-)

Maar het toeval wilde dat ze in een aangrenzende wei landden, dus kon ik makkelijk achter diezelfde rietkraag lopen op weg naar die wei. Halverwege was een kleine opening en daar deed ik dan wel weer heel voorzichtig, keek omzichtig de wei in en toen zag ik tot mijn grote schrik op een paar meter afstand een hermelijn. Maar hij zag mij ook en floep, weg was ie, dook het riet in. Da's wel zeer bijzonder. Ik kon m'n geluk niet op ook al was het maar een paar seconden dat ik 'm zag. Juffrouw ooievaar was ondertussen ook weer verder gevlogen dus bleef ik maar rustig zitten op een soort vlondertje, midden in een wei vol met schapen en koeien. Camera goed ingesteld voor m'n snufferd, alles in gereedheid voor een nieuwe ontmoeting met de hermelijn. Het was lekker weer, zonnetje op m'n bol, nauwelijks wind dus, wie doet je wat :-)

En mijn wachten werd beloond. Na een klein half uurtje kwam meneer weer tevoorschijn een heel eind verder waar hij het riet ingedoken was. Rechtop staand in de wei om te kijken waar die rare koe met een kale kop gebleven was ... tsja, weet zo'n beest veel dat ik een fotograaf ben :-)  Niet onder de indruk van mijn aanwezigheid kwam hij speels aanhuppelen, af en toe het riet induikend. Weer terug in het gras, kletsnatte vacht en weer kijken, alle kanten uitkijkend en ook steeds naar mij. Ik zat bewegingsloos maar zo'n spring in 't veld goed in beeld krijgen was nog niet zo makkelijk. Maar zo heel af en toe bleef meneertje zitten. En uiteindelijk zat hij op een meter of 8 van mij vandaag ....knip knip en toen was het gedaan, hij dook weer het riet in en ik had 'm mooi op de plaat staan. Terug naar huis, supertevreden met deze bijzondere ontmoeting.

De Delftse Post heeft er een artikeltje met foto aan gewijd.

 

 

 

 
Slideshow is powered by phatfusion
Design by Next Level Design / Script by Joomla!